UWAGA!!!
wszystkie teksty i fotografie na stronie należą do mnie i nie zezwalam na ich kopiowanie i wykorzystywanie na innych stronach/portalach itd. !!!
               ( część tekstu to fragmenty moich prac dyplomowych objętych prawem autorskim i stanowiących oficjalne dokumenty )
 
/dział w budowie/
 
PODSTAWOWE  DANE  O  ŚWINKACH  MORSKICH 
 
Długość życia średnio 5 lat
Długość ciała 24-30cm
Masa ciała 1100-1800g (samiec) 800-1500g (samica)
Prawidłowa temperatura ciała 37,2-39,5°C
Częstość akcji serca (BPM) 230-380
Liczba oddechów/minutę 40-100
Ruja występuje co 15-17 dni , Długość rui 24-48 godzin
Ciąża 59-72 dni (zależy od wielkości miotu) Odchów 14-28 dni
Wielkość miotu 2-5 młodych (1-6, przeciętnie 3) o wadze urodzeniowej 60-100g
Spożycie (/100g m.c./dzień): pożywienia 6g, wody 10ml
Produkcja moczu 20-25ml/dzień
Zalecenia żywieniowe(%): włókno surowe 16-30, węglowodany 16, białko 10-25, tłuszcze 4-8
10-25mg wit.C/kg masy ciała
Koprofagia
Brak odruchu wymiotnego
Przejście treści pokarmowej przez przewód pokarmowy około 13-30 godzin
Dojrzałość rozpłodowa samic: od 5 miesiąca, masa ciała ok.700g
Dojrzałość rozpłodowa samców: od 3-5 miesiąca, masa ciała waga min.550g
Użytkowanie rozpłodowe samicy: 4-5 lat
Użytkowanie rozpłodowe samca: 5 lat lub dłużej
Nieowłosione pola za uszami
 
 
Świnki morskie ( Cavia Porcellus ) to gryzonie z rodziny marowatych ( inne: mara patagońska, kapibara, moko ). Charakterystyczne cechy marowatych:
- nie zapadają w sen zimowy,
- system komunikacji dźwiękowej,
- żyją w stadach, posiadają życie społeczne, nie szykują miejsca do bytowania
- brak ogona,
- stopochodne, trójpalczaste kończyny tylne, czteropalczaste przednie,
- zdolne do rozrodu cały rok,
- długi okres ciąży (ponad 60 dni) oraz przychodzenie na świat młodych zdolnych do samodzielnego funkcjonowania (zagniazdowniki)
- zbliżone wymagania pokarmowe - bezwzględni roślinożercy,
- płochliwość (freezing).
 
Freezing - czyli zastyganie i pozostawanie w bezruchu, jako reakcja na niepokojący bodziec. Na IRs (immobility responses) wpływ mają zmienne motywacyjne i nowość bodźca. To zachowanie jest często następstwem wokalizacji (informacja o potencjalnym zagrożeniu) bowiem strategia przetrwania to pozostać niezauważonym.
 
W stanie dzikim marowate występują tylko w Ameryce Środkowej i Południowej ( strefa tropikalna, sawanna/pampa, tereny leśne i górskie ).
Nie ma jednoznacznych dowodów na to, który z gatunków dziko żyjących marowatych z rodzaju Cavia ( aperea,  tschudii ) jest przodkiem świnek morskich Udomowione zostały przez Inków między 9000 a 3000 r. p.n.e. , ok.1530 konkwistadorzy przywieźli statkami świnki morskie z Nowego Świata ( wówczas panowało przekonanie, że to Indie ) do Europy.
Po dzień dzisiejszy świnki morskie mieszkają pośród Indian z Peru, Kolumbii czy Ekwadoru , zaś w Europie początkowo zamieszkiwały menażerie i pokoje dziecinne bogatych ludzi, z czasem jednak straciły na popularności, którą powoli odzyskują od II wojny światowej m.in. dzięki ogromnemu zaangażowaniu hodowców z Wielkiej Brytanii i Holandii.
Przez wiele lat świnki robiły karierę w laboratoriach- zawdzięczamy im m.in. rozwój badań nad zwalczaniem gruźlicy i czerwonki.
 
     Pochodzenie nazwy
     - łac. Cavia aperea porcellus - mała świnia norowa
     - ang. Guinea Pig - świnia gwinejska
     - fr. Cochon d’Indie - świnia indyjska
     - niem. Meerschwein - świnia morska
     - obecnie często świnki morskie w różnych językach określa się mianem ‘Cavies’

U świnek morskich na skutek udomowienia nastąpiła 5-7krotna redukcja rozmiaru mózgu, dla porównania u kota 26x, szczura 10x, myszy 0x
      ( metoda określania stosunku masy mózgu do masy ciała ).
Doświadczenia na lisach srebrzystych prowadzone przez Bielajew'a wykazały, iż selekcja zwierząt na miłe usposobienie powoduje charakterystyczne
      zmiany morfologiczne m.in. zwisłe uszy, odmastka na głowie, występowanie różnorodnych maści, krótkonożność, szybszy rozwój.
 
 
 
Rasy i odmiany barwne świnek morskich

Rasy wyróżniają – długość , ułożenie i struktura włosa:
- długowłose, proste: sheltie, coronet, peruwianka, angora
- długowłose, kręcone: merino, texel, alpaka, moher, lunkarya
- krótkowłose: gładkowłosa, crestedy, rozetkowa (abisyńska), rex, Teddy
- bezwłose: skinny, baldwin

Odmiany barwne wyróżniają – kolor i jego rozkład:
- self (jednobarwne): grupa czarna i czerwona
- agouti i argente ( ticking )
- solid agouti
- znaczenia tan/fox/lux
- dwubarwne i dutch
- trójbarwne
- czarno-czerwone ( brindle, szylkret, japończyk )
- szylkret z białym ( TSW )
- himalaya
- dalmatyńczyk
- roan
- satyna
 
Pielęgnacja świnek morskich

- najważniejsza jest codzienna OBSERWACJA
wyglądu i zachowania świnek morskich
- u długowłosych świnek konieczna jest pielęgnacja okrywy
- u bezwłosych świnek konieczna jest pielęgnacja skóry
- każda świnka wymaga okresowej kontroli masy ciała
   - każda świnka wymaga korekcji pazurków minimum co miesiąc
- profilaktycznie należy sprawdzać czystość ucha środkowego
- profilaktycznie należy sprawdzać stan uzębienia i jamy ustnej
( przerost trzonowców, niedobory witamin )
- kontrola oczu(tłuste oko „fatty/pea eye”, czerwone oko, podwinięcie powieki)
- dbałość o higienę gruczołu łojowego

 

 
ŻYWIENIE ŚWINEK MORSKICH  i   Układ pokarmowy      
Cechy charakterystyczne budowy i funkcjonowania przewodu pokarmowego świnki morskiej (Richardson, 2004):
- okrężnica stanowiąca 60% całej długości jelit
- jelito ślepe przystosowane do trawienia celulozy
- żołądek gruczołowy i znacznych rozmiarów śledziona
- flora niepatogennych pierwotniaków i bakterii (gram-dodatnie, beztlenowe ziarniaki i Lactobacillus, śladowe ilości Escherichia coli i Clostridia)
- przejście treści pokarmowej przez przewód pokarmowy około 13-30 godzin
- wysoka selektywność w pobieraniu pokarmu, a ten pobierany jest w znacznych ilościach oraz tendencja do nietolerancji nowych pokarmów, których świnka morska może odmówić (nawet zagłodzić się na śmierć) albo prowadzą one do rozstroju przewodu pokarmowego
- koprofagia  ( zjadanie kału z jelita ślepego bogatego w witaminę B pochodzenia bakteryjnego )
   Młode zjadając kał matek stymulują rozwój własnej flory jelitowej.
 
PASZE SPRAWDZAJĄCE SIĘ W ŻYWIENIU PRZECIĘTNEJ ŚWINKI MORSKIEJ powinny :
- pokrywać zapotrzebowanie świnek morskich na składniki odżywcze , witaminy ( zwłaszcza witaminę C ) i mikroelementy
- być atrakcyjne i zróżnicowane pod względem dodatków , tak by świnka miała urozmaiconą dietę pod względem struktury,smaku, zapachu i rodzaju  
  pobieranych "kęsów" pokarmu
- zawierać białka 10-13 % , włókna 12-20% , tłuszczu 3,5-8% , energii strawnej 10-13 MJ/kg
 
PASZE DLA ŚWINEK ZE SKŁONNOŚCIĄ DO NADWAGI , MAŁO RUCHLIWYCH , STARSZYCH powinny :
- mieć wolno uwalnianą i stosunkowo niską energię strawną tj. poniżej 10MJ/kg
- zawierać poniżej 10% białka i około 3% tłuszczu
- zawierać znaczną ilość włókna , najlepiej około 20%
- zawierać znaczną domieszkę suszu z traw i ziół ,
- nie zawierać bogatych źródeł energii
 
NIEKTÓRE SKŁADNIKI PASZ TYPU MUSLI:
> Jabłka oraz wytłoki z jabłek  nie są kaloryczne ( zwierają jednak jak każdy owoc-  fruktozę ), zawierają cenne pektyny. Podstawowe właściwości pektyn:
- działanie przeciwnowotworowe
- oczyszczanie z toksyn
- regulacja flory jelitowej
- obniżanie cholesterolu
> suszone wysłodki buraczane. Ich skład: woda 8-12%, cukier 4%, celuloza i chemiceluloza 34-38%, pektyna 34-40%, białko 6,5-8%
celuloza , chemiceluloza i pektyny są węglowodanami trudnostrawnymi, jak wiadomo jakoś włókna w pulpie buraczanej jest średnia , a jej dodatek do pasz kontrowersyjny , jednakże dodawane są w minimalnych ilościach , świnka musiałaby zjadać jednorazowo mnóstwo takiej paszy , aby efekt był dla niej niekorzystny.

Świnkom morskim nie powinno się podawać pasz o wysokiej zawartości cukrów prostych , bo te szybko fermentują im w przewodzie pokarmowym , prowadząc do nadprodukcji gazów i zakwaszania treści pokarmowej, stanów zapalnych stawów, tendencji do zaburzeń metabolicznych , rozwoju grzybic ( zwłaszcza systemowych ),  do wzdęć albo silnych biegunek.
Jeśli chodzi o pęczniejące złogi niestrawionej treści pokarmowej z rozwijającymi się w niej drobnoustrojami to właśnie włókno takie jak pektyny , mannany , FOS zapobiegają temu zjawisku. Wszystko sprowadza się do obecności poszczególnych frakcji w dawce pokarmowej.
 
WITAMINA C
według danych referencyjnych podanych w "Exotic Animal Formulary" ( J.W. Carpenter MS, DVM i inni , 2004 ) oraz innych tego typu publikacjach, zapotrzebowanie świnki morskiej na witaminę C oraz jej przyswajanie przez zwierzę jest w rzeczywistości dość zróżnicowane , zależy bowiem :
[przyswajanie]
- od sposobu w jaki wit.C jest dostarczana (w dawce żywieniowej czy też dodawana do wody pitnej ) ,
- czy jest to witamina C naturalna ( tzn. pochodzenia naturalnego i/lub dostarczana w produktach , w których występuje ) czy syntetyczna lub sztuczna
[zapotrzebowanie]
- od stanu zdrowia i kondycji zwierzęcia
- od wieku
- od pory roku
w wodzie pitnej ( codziennie wymienianej ) w celach zapobiegania niedoborom witaminy C podaje się 0,2-0,4 mg wit.C/ml wody ( metoda ta nie sprawdza się w przypadku świnek , które mało piją , jedzą dużo pokarmów soczystych , jest ich kilka i korzystają z jednego poidła itd ) tak na prawdę jest to metoda , która ma uzasadnienie szczególnie w przypadku świnek utrzymywanych indywidualnie w laboratorium ....
w sytuacji leczenia niedoborów witaminy C czy też stymulacji odporności podaje się iniekcyjnie lub doustnie 50-200mg/kg masy ciała / dziennie , wysokie dawki nie powinny być stosowane dłużej jak około 7 dni , powodują znaczne "obciążenie" nerek oraz zakwaszają organizm na co świnki morskie są szczególnie czułe. można się spotkać ze zjawiskiem rozwoju grzybic systemowych , szczególnie w jamie ustnej , przy podawaniu doustnym witaminy C w postaci kropel ( grzyby odpowiadające za grzybice preferują środowisko kwaśne , pH 1,5-2 w żołądku niszczy zarodniki , ale pH 3,5-4,5 jest idealne )

zdrowa świnka powinna jednak otrzymywać dziennie 10-25mg wit.C/kg masy ciała !!! nie więcej , bo hiperwitaminoza jest tak samo niebezpieczna jak niedobór  [ Cavy Health Record Book , wydawnictwo Guinealynx ].
czyli przyjmijmy ,że świnka pobiera około 100 g różnego pokarmu dziennie ( w tym 50 gram paszy treściwej , reszta to sianko, warzywa, owoce, zioła ) - z prostej proporcji wynika ,że aby w tych 50 gramach paszy treściwej znalazło się 25 mg witaminy C , pasza musi mieć jej 500mg/1kg
nie wolno zapominać o tym ,że dobrej jakości siano , zielonka łąkowa , warzywa i owoce także zawierają witaminę C , więc żywiąc świnkę zróżnicowaną dietą można stosować paszę treściwą o zawartości witaminy C w granicach 250-500 mg/kg
 
 
 
ANATOMIA  I  FIZJOLOGIA  ŚWINEK  MORSKICH 

Układ moczowy

   Świnka morska wypija przeciętnie 10 ml wody na 100g wagi ciała, oddając 20-25 ml moczu dziennie (Richardson, 2004) w zależności od: diety (m.in. duży udział pasz soczystych zmniejsza pobór wody przez zwierzę), warunków środowiskowych, stanu fizjologicznego i płci (ciąża, laktacja, upały predestynują do zwiększonego spożycia wody) oraz uwarunkowań indywidualnych (niektóre świnki niezależnie od diety i  okoliczności piją bardzo mało/duŜo wody). Aby móc zaobserwować zaburzenia pragnienia u świnki należy codziennie, o w miarę stałej porze wymieniać wodę w poidle zwracając uwagę na jej ubytek.
   Układ moczowy świnki morskiej składa się z dwóch nerek (prawa nerka przesunięta jest w stronę głowy w stosunku do lewej), dwóch moczowodów
uchodzących do pęcherza moczowego, od którego odchodzi pojedyncza cewkamoczowa (u samicy krótsza i bardziej rozciągliwa niŜ u samca; u samca związana z gruczołem pęcherzykowym, prostatą i gruczołem opuszkowo-cewkowym) (Richardson,2004).
   Mocz świnki morskiej ma kolor kremowo-żółty (u bardzo młodych osobników mocz może mieć lekkie pomarańczowe lub brązowe zabarwienie), który może zamienić się w odcień marchewkowy pod wpływem dłuższego kontaktu z powietrzem (wg.Guinealynx utlenianie porfiryn). W moczu często pojawia się zamglenie związane z zawartością kryształków fosforanu amonowego i węglanu wapnia (krystaluria) – mocz ma odczyn zasadowy, pH9 (Richardson, 2004), dlatego po wyschnięciu pozostawia on miałki, sypki osad i o ile nie zawiera on wyraźnie widocznych i wyczuwalnych grudek, jest to zjawisko normalne. Grudki mogą wskazywać na gromadzenie się osadu wapniowego w pęcherzu (Cavy Heath Record Book). Osad z dna kuwety klatki  najłatwiej usuwać za pomocą kwaśnego roztworu, najlepiej octu (jest nietoksyczny). Pojawienie się krwi w moczu oraz pisk przy jego oddawaniu to poważne objawy chorób takich jak infekcje dróg moczowych (UTI), kamienie moczowe (kamica moczowa), ropomacicze (pyometra) lub krwiomacicze (hematometra) u samic, których nie wolno lekceważyć.
 
Układ rozrodczy i podstawy rozrodu
 
U świnek morskich występuje ruja poporodowa (6-48 godzin po porodzie), dlatego by uchronić samicę przed kolejną ciążą (wysoka skuteczność krycia w rui poporodowej) zagrażającą jej zdrowiu (organizm nastawiony jest na odchów miotu) najlepiej zabrać samca około 50 dnia ciąży.

   Rozród świnek morskich jest związany przede wszystkim z ogromnym zagrożeniem dla zdrowia i życia samicy – przeżywalność zarówno samicy jak i miotu
jest stosunkowo niska, jedna na pięć ciąż kończy się komplikacjami skutkującymi śmiercią samicy i/lub całego lub części miotu (Cavy Heath Record Book).
Jeśli samica świnki morskiej nie zajdzie w pierwszą ciążę przed 6-9 miesiącem życia następuje skostnienie spojenia łonowego, dlatego u starszych samic w  czasie porodu często występuje dystocja. Śmiertelne niebezpieczeństwo dla samicy stanowi także toksemia oraz wyniszczenie organizmu po odchowie miotu. Dlatego rozmnażaniem świnek morskich powinni się zajmować jedynie hodowcy posiadający wiedzę i doświadczenie, nastawieni na dobrostan swoich podopiecznych , a nie produkcję świnek ( pseudohodowla ) czy też dopuszczający do rozrodu dla własnego"widzimisię" .
   Nie należy antropomorfizować świnek morskich - instynkt macierzyński samicy świnki morskiej działa inaczej niż u kobiety! Nie jest prawdą, że świnka morska rozmnaża się świadomie, bo chce mieć potomstwo, by je kochać i troskliwie wychować. Nieprawdziwym jest również stwierdzenie, iż świnka morska, która nie miała młodych będzie chorować czy będzie nieszczęśliwa i niespełniona!
 
Kaiser i in. (2006) zaobserwowali interesujące zjawisko związane z rozwojem pobudliwości u młodych samców świnek morskich. Samczyki, które odchowywane były w parach z samiczkami od momentu odsadzenia od matek, w porównaniu do samczyków, których odchów odbywał się w dużej grupie społecznej, wykazywały w wieku 4 miesięcy znacznie silniejszy, typowo samczy behawior związany z rozrodem mimo, że nie osiągnęły jeszcze pełnej dojrzałości płciowej. Samczyki z kolonii były mniej podatne na stres, mniej agresywne w stosunku do innych świnek i wolniej dojrzewały. Doświadczenie to jest jednym z dowodów wskazujących na słuszność tezy mówiącej, że świnki morskie kształtują swe modele zachowań pod wpływem otoczenia,
a instynkty odgrywają tu drugorzędną rolę. Dlatego proces oswajania może przebiegać na każdym etapie życia świnki morskiej, a jego sukces w znacznej mierze zależy od determinacji opiekuna i zrozumienia natury tego gatunku. Nieprawdą, tym bardziej w świetle poglądów o długowieczności świnek
morskich, jest stwierdzenie, iż najlepiej jest pozyskać jako zwierzę towarzyszące jak najmłodszą świnkę, a już szczególnie trzymanie jej samotnie i w monotonnym środowisku w przekonaniu,  że dzięki takiemu postępowaniu szybciej się oswoi z człowiekiem.
 
Seksowanie – niezbędne jest rozpoznanie płci u młodych najpóźniej w 3 tygodniu życia z uwagi na osiąganie dojrzałości płciowej u samców. Świnkę należy położyć na grzbiecie i podtrzymać jedną ręką, drugą ręką delikatnie ucisnąć po obu stronach narządów płciowych, co spowoduje u samca wysunięcie prącia. Na końcu prącia widoczne są dwa wyrostki, których nierówna długość lub brak może oznaczać bezpłodność (Richardson, 2004).
W przypadku samicy widoczny jest nieowłosiony fałd skóry przykrywający wejście do pochwy. Wizualnie obszar anogenitalny samca ma kształt kolisty, zaś
struktura w jego centrum przypomina ‘i‘, natomiast u samicy ‘Y' .
 
Kastracja – związana jest z ryzykiem wypadnięcia narządów jamy brzusznej, ponieważ kanał pachwinowy zawierający jądra jest otwarty przez całe życie samca . Najkorzystniejsza jest wczesna kastracja (w wieku 2-3 tygodni), ponieważ u świnek morskich schematy zachowań rozrodczych nie są zależne od hormonów, które wpływają jedynie na płodność. Samiec po kastracji może być płodny nawet 6 tygodni.

W przypadku zdiagnozowania u samic (zazwyczaj dzięki badaniu USG) cyst jajnikowych (pyometra) jedną z metod leczenia jest sterylizacja
(u starszych samic stosuje się terapię hormonalną).
Objawy pojawienia się torbieli na jajnikach :
- krwawienia z dróg rodnych
- przerzedzenie i/lub utrata sierści z obszarów podbrzusza (skóra jest zdrowa)
- zmiana zachowania (często na agresywne)
- nienaturalnie długie sutki, wyczuwalne zgrubienia w regionie podbrzusza
 
 
 
Choroby świnek morskich

NIE każdy weterynarz potrafi leczyć świnki morskie !!!
 
Świnkom morskim nie wolno podawać antybiotyków z grupy penicylin m.in. amoksycylina, chlortetracyklina, erytromycyna, streptomycyna (--> enterotoksemia )

Zoonozy :
 grzybice Trichophyton mentagrophytes i Candida
salmonelloza
pseudotuberkuloza ( jersinioza )
świerzb Trixacarus caviae
alergie wziewne i kontaktowe
 
Inne choroby często spotykane u świnek morskich:
- pododermatitis
- problemy z zębami ( ropnie w korzeniach zębowych )
- zapalenie: ucha wewnętrznego; oskrzeli i płuc; dróg moczowych
- zaburzenia funkcjonowania przewodu pokarmowego
- paraliże (niedobór wit.C)
- choroby serca
 
Symptomy stanu chorobowego:
- odmowa przyjmowania pokarmów i wody (i/lub brak apetytu, pragnienia)
- zaklejone oczy (wydzielina z oczu), kichanie, wyciek z nosa
- matowe, zapadnięte oczy
- krew w moczu/kale
- piszczenie przy oddawaniu moczu/kału
- Ślinienie, zapach z pyska
- utrata włosów, drapanie się, wygryzanie się
- utrudnione oddychanie, sapanie, charczenie, rzężenie
- szorstkie, nierówne, nastroszone futro
- apatia, letarg, zgarbiona pozycja
 
"tłuste oko" ("fatty/pea eye") - jest to wada urody - nie dyskwalifikuje z hodowli ani z wystaw.
  Na wystawach odejmowane są punkty za oko, w hodowli takiej świnki nie łączymy ze świnką o krótkiej głowie, opadającej powiecie czy również skłonności 
  do wykształcania "tłustego oka", ponieważ wada ta jest także warunkowana genetycznie.
  Innymi przyczynami "tłustego oka" obok genetyki są : dieta zbyt bogata w kalorie ( prowadząca do szybkiego otłuszczania) , krótka głowa o płaskim , tępo 
  zakończonym pyszczku (silnie skrócona trzewioczaszka) - skóra ciążąc odciąga powiekę w dół, poza tym jest na takiej główce "za mało miejsca" co skutkuje 
  "upychaniem " tkanki tłuszczowej gdzie się tylko da.
  cytuję z książki "Choroby świnek morskich" Richardson:
  " stałe uwypuklenie dolnego worka spojówkowego spowodowane obecnością nadmiaru tłuszczu pozagłakowego. W razie konieczności można dokonać
  korekcji tego zaburzenia usuwając pewną ilość tłuszczu przez małe nacięcie w dolnej spojówce. "
  Najczęściej "tłuste oko" dotyka świnek około 1 roku albo starszych , przeważnie samców.
  W przypadku posiadania świnki z tym problemem można spodziewać się pojawiania "mlecznych łez" - jest to wydzielina służąca oczyszczaniu worka
  spojówkowego. Jest to zjawisko normalne, śwince robią się w kącikach oczu  zacieki jakby płakała, wydzielina wysychając zostawia  "śpioszki" w oczach.
  Może wystąpić sytuacja ,że widoczna część worka spojówkowego z białej zrobi się czerwonawa lub krwisto-czerwona ( czyli przekrwiona i podrażniona) , a
  nawet pojawią się "wypustki" ( " pierzasta spojówka" ) - wówczas należy udać się do weterynarza!!!
 
 
 
Zapraszam również do lektury strony Stowarzyszenia Pomocy Świnkom Morskim :
 
 PORADY 
 
 
 ŻYWIENIE 

 




  
Wspierane przez Hosting o12.pl